Anne Olduktan Sonra...

Geçen hafta dolapları toparlarken, liseden-üniversiteden bir kutu dolusu fotoğradımızı buldum. Bana sanki birkaç ömür öncesiymiş gibi gelen, nostaljik fotoğraflar...

Yatağıma oturdum ve hayatın daha kolay olduğu kaygısız, eğlence dolu günlere yaslandım. Sivilcelerimiz, kötü saç stillerimiz, bitip tükenmeyen yaşam enerjimiz… Fotoğraflara bakarken yüzümdeki gülümseme yerini, buruk bir gölgeye bıraktı. Hayatımdaki koşuşturma arasında seni ve o günleri ne kadar özlediğimi bile fark edememiştim.

Fotoğraflarda umutla gözleri parlayan kız; biliyorum kendi hayat tempomda seni ihmal ettim, seninle tanıştığımızdan beri ilk defa bu sene doğum gününü unuttum. İnan aklımdaydı ama oğlum çok ateşliydi ve sanki o beş günü bambaşka bir zaman diliminde yaşamıştım. Bu söylediklerimin kulağa dramatik geldiğini ve bahanelerin ardına sığındığımı düşündüğünü biliyorum.

Ama gerçek şu ki, hayatımdaki kaos durduğunda, çamaşırlar katlandığında, bulaşıklar bittiğinde, e-postalar gönderildiğinde ve oğlan yatağa girdiğinde seni düşünüyorum, bizi düşünüyorum. Paylaştığımız iyi zamanları ve kötü zamanları, hepsini eşit olarak özlüyorum.

Yıllar geçti ve biz büyüdük. Hayatımız farklı bir yol izledi: Evlendim ve bir çocuğum oldu, sen de işinde harikalar yarattın. Kabul ediyorum, ebeveynlik, gençlik planlarımızın bir parçası değildi. Birlikte dünyayı gezecektik. Ama bundan hoşlanalım ya da hoşlanmayalım, farklı yollarımız dostluğumuzun dinamiklerini değiştirdi.

Bizim kızlarla dünyayı gezmeyi planlıyorsunuz bense oğlum için birikim yapmayı tercih ediyorum. Biliyorum, pek çok şeyde artık sizlere uyum sağlayamıyorum. Ancak dürüst olmak gerekirse, bulunduğumuz yerdeki bu farklılıkları ben çok seviyorum. Fakat biliyorum ki bu farklılıklar dostluğumuzu değiştirdi, birbirimizden uzaklaştırdı. 

Oğlum aracılığıyla tanıştığım “anne arkadaşlarım” var, onları gerçekten seviyorum. Hepsi güçlü ve zeki kadınlar… Fakat bu arkadaşlıkların bazıları yüzeysel hissettiriyor, çünkü ebeveynlik dışında pek ortak noktamız yok. Üç şeyden bahsediyoruz: onların çocukları, çocuğum ve eğitim ile ilgili konular.

Ama sen? Beni bir N’YNC hayranı olduğumda da bir Justin Timberlake hayranı olduğumda da biliyordun. Sakarlıklarımı, tüm komik hallerimi, ilk aşkımı, hayallerimi... Arkadaşlığımızın kaynağı; dürüstlük, paylaştığımız zaman, açıklık ve samimiyet.

Son zamanlarda dikkatim dağılmış veya ilgisiz görünüyorsa özür dilerim. Sürekli unutkanlığımın, arkadaşlığımıza olan hislerimin bir yansıması olmadığını bil. Bu bir kadın ve hala bu yeni hayatta yerini bulmaya çalışan bir anne olarak benim yansımam.

Seni gerçekten çok önemsiyorum ve özlüyorum. Hepsinden önemlisi, bu “istemeyerek de olsa” seni ihmal etiğim için çok üzgünüm.Sana ve kendime daha çok zaman ayıracağıma söz veriyorum.


 
 
 

 

 
 
 
 
 

 

 

 

 

 

 

Önceki

Emziren Annelere Beslenme Önerileri

Sonraki

Röportaj: Çalışan Anne Olmak